Voor iedereen (die net als ik) mijn blog heel irritant vinden om die op mobiel te lezen want de letters zijn zo onduidelijk. Deze gouden tip heeft Hans gegeven:
Voor iedereen die het moeilijk lezen vind op een mobiel:
naar beneden scrollen en op “internetversie tonen” klikken. Stukje service naar
de medelezers toe!
Hopelijk nu een stuk meer leesplezier. Ik wil ook gelijk
iedereen weer bedanken voor alle reacties, of die nu op de blog zelfs zijn of
op facebook. Het is toch altijd weer leuk om te lezen dat mensen het ook echt
leuk vinden om te lezen
Vandaag begonnen we vrij vroeg, na een nacht van heel slecht
slapen. Ik kon moeilijk in slaap vallen en Kenneth zijn telefoon werd 3 verschillende
keren gebeld vanuit Nederland. Nu stond hij wel op trillen maar ik werd er toch
wakker van. Ik geloof dat ik bij elkaar 1 uurtje slaap heb gesprokkeld.
Maar niet zeuren want vanmorgen gingen we iets heel leuks doen. We werden om 0830uur bij ons hotel opgehaald door Red Rock Scooter Experience. We gingen zoals de naam al doet vermoeden door Red Rock op een elektrische scooter rijden.
Dat was voor Kenneth piece of cake want die heeft zijn gehele jeugd (toen hij het mocht) op een brommer gereden. Ik daarentegen, heb nog niet een meter zelfstandig op een scooter gezeten. Nou, afgezien dat ik eruit ziet als Annie de Rooy met die helm op mijn hoofd, ging het zeker niet verkeerd. Het was even oefenen want net als met een Tesla trekt hij heel snel op maar toen we dat hadden geoefend mochten we de weg op door het Red Rock gebied.
Wat een prachtig gebied daar zeg, wat zijn die bergen indrukwekkend. Je hebt er eigenlijk geen idee van hoe groot die bergen zijn totdat je er een bergbeklimmer op bezig ziet. Die plaatst alles wel in perspectief zal ik maar zeggen. We waren maar met zijn 5-en waarvan er één de gids was. Die reed voorop en wij mochten daar als ganzen achteraan. Achter ons reed ook nog persoon mee in het busje waarmee we werden opgehaald voor het geval er wat met de scooter aan de hand was. Dan werd hij erbij geroepen en moest hij het ter plekken fiksen.
Rond half 1 werden we weer bij het hotel afgezet. We zijn eerst
nog wat wezen lunchen want het ontbijt was er vanochtend bij ingeschoten en
daarna zijn we naar de hotelkamer teruggegaan. We hadden het allebei toch fris
gekregen en zijn lekker gaan douchen. Even wat relaxen om daarna rond half 4 weer
op pad te gaan.
Op ons gemak richting MGM Grand waar een voorstelling van David Copperfield op ons wacht. We wipte nog even binnen bij de Coca Cola store, de M&M store en ook een pop-up store van Stranger Things maar bij geen van drieën hebben we wat gekocht. Kijken, kijken maar niets kopen.
Eenmaal bij MGM Grand zijn we op ons gemak gaan rondlopen, langs de winkeltjes en ook door de casino heen. Heel vermakelijk om die mensen op die gokmachines bezig te zien. Er zijn zoveel verschillende soorten waar je zoveel verschillende dingen moet doen. We vonden het erg verwarrend en hebben ons maar niet aan gewaagd. Lekker een cocktail gedronken en toen richting David Copperfield. Een theater met booth’s en tafeltjes en wij zaten op rij 5. De rij waar best wel veel gaande was merkten we later. Onze telefoons moesten we in een kistje op tafel doen en mochten we ook echt niet tevoorschijn halen want overal stonden mensen te kijken of je niet op je telefoon zat. Dat heb ik op het laatst gemerkt want ik dacht echt dat die man klaar was, hij was tenslotte al aan het buigen voor zijn laatste applaus. Dus ik had toch gauw mijn telefoon gepakt om daar nog 1 foto van te maken. Nou er kwam gelijk iemand naar mij toegerend met het dringend verzoek of ik mijn telefoon weer in het kistjes wilde doen.
Doordat ieder zijn telefoon in een kistje zat kon er dus ook geen foto gemaakt worden van twee mensen die op het podium stonden. Een iemand helemaal in zijn element en een iemand die haar leven uit de grond van haar hart haatte. Iedereen die ons kent weet ook wel wie ik bedoel. Kenneth en ik werden samen met 2 mannen uitgekozen om eerst aan het zijkant van het toneel te staan wachten en daar kreeg ieder een sleutel ter bewaring. Daarna mochten we het toneel opkomen en moesten we de sleutel weer afgeven. Maar we moesten wel blijven staan. Even later kregen we een touw in ons handen gedrukt, die moesten we beet blijven houden en in de halve cirkel die daardoor gevormd werd moesten andere mensen op hun knieeën zitten werd er van alles om hun heen geplaatst. Een groot parachute achtig doek werd er over hun heen gehouden en werd een beetje bewogen. IK STOND ER MET MIJN NEUS BOVENOP!!!!!!! Maar als je me vraagt hoe die cabrio chevrolet daar nu op die pilaren is gekomen ik heb echt geen idee. Echt geen idee. Hij kon ook een letterlijke vliegende schotel met zeker wel een diameter van 3 meter tevoorschijn toveren en aan het einde een dinosaurus T-rex uit een rechthoekige ruimte waar hij eerst heel goed had laten zien dat er niets in zat. Heel knap hoe hij het kan en hij het bedacht heeft. Het was echt een goede show. Maar stiekem in mijn hart vindt ik het echt stront vervelend dat ik niet heb gezien hoe hij het voor elkaar heeft gekregen. Een ding kan ik je wel zeggen, hij had genoeg mannetjes en vrouwtjes om hem heen om hem daarin te ondersteunen. Aan het begin kregen we trouwens ook een mail in onze email (als je die had doorgegeven tenminste) waarin hij alles al had gezegd wat er ging gebeuren.
Na de voorstelling moesten we een beetje doorstappen
richting het Cosmopolitan. We hadden een reservering om 2100uur bij “Superfrico”.
Wat een geweldige zaak. Verstopt naast een Speakeasy waar je door niet
aangegeven deuren naar binnen moest. De hele sfeer in de zaak was al bijzonder
maar het feit dat je regelmatig getrakteerd werd door bijzondere personen die
een bliksemvoorstellinkje gaven was echt een feestje. Wat leuk en bijzonder is
het daar. Het is niet echt goedkoop wat betreft het eten maar je moet maar
denken dat je ook voor de ambiance betaald want die is het dik waard.
Toen ging bij ons toch wel het kaarsje op. Moe van heel de dag en een nacht slecht slapen. Niets geen nachtleven voor ons. Met gezwinde pas richting ons hotel waar we gelijk ons mandje in kruipen. Kenneth slaapt al nu ik dit aan het typen ben. Want hoe moe ik ook ben, die blog moet er komen.
