Maar wij stonden dus weer vroeg op de stoep. We maakte zelfs een mooie tijd want ik had in een half uurtje meer dan genoeg. Half negen met dauw op de ogen in the city that never sleeps. Dat is dus niet helemaal waar want genoeg winkels gaan pas om 10 uur open. En ook zijn een hoop restaurantjes of tentjes waar je wat eten kan halen nog niet open. Ze slapen wel degelijk!!
Wij hadden namelijk het plan om naar hotel New York te gaan zodat we daar misschien iets konden kopen voor het ontbijt. Daar aangekomen viel dit dus tegen. Kenneth heeft nog wel 2 koeken gescoord bij de Starbucks waar hij ook een hete chocomelk had genomen en ik alleen een jus d’orange.
Hotel New York op ons gemak doorgelopen en toen overgestoken naar Excalibur. Die was ons al de vorige keer tegengevallen wat betreft aankleding. Daar verwacht je zo veel van als je naar de buitenkant kijkt maar van binnen ben je al vrij snel klaar met het ridderthema.
Onderdoor naar Luxor waar je dus wel meer het gevoel hebt dat je in een Piramide bent.
Ook daar op ons gemakje rondgelopen en via de shops doorgelopen naar Mandalay Bay. Maar omdat we zo vroeg op pad waren gegaan waren we daar ook vrij klaar met rondlopen. Laten we dan maar naar Shark reef gaan. Ik weet nooit zo goed wat ik van zulke plekken moet vinden. We zagen genoeg mensen daar rondlopen die de hokken/aquariums goed schoon hielden. Er waren zelfs 4 duikers bezig in het haaienbad om daar alles schoon te maken.
Maar het zijn toch wel hele kleine ruimtes hoor. Die beesten horen in oceanen te zwemmen en niet in een ruimte dat kleiner is dan menig zwembad. Er stond een vrouw bij een klein aquarium met piranha’s en die vroeg aan mij of ik misschien een vraag had. Natuurlijk kon ik het toen niet laten om te vragen of deze ruimte niet erg klein was voor zoveel vissen. Haar antwoord was dat ze daar achter ook nog ruimte hadden (ik zag het niet) maar dat ze graag aan de voorkant waren omdat ze graag naar de mensen willen kijken (ik denk dan dat ze niet genoeg te eten krijgen en ons als een lekkere snack willen zien). Ook wist zij mij te vertellen dat piranha’s zeer lui waren en heel weinig ruimte nodig hebben want ze bewegen niet veel………..ik heb toen maar vriendelijk geglimlacht, me omgedraaid en zachtjes mompelend dat dit wel een heel stom antwoord was weggelopen.
Die veredelde badkuip die ze nu hadden kon nooit genoeg ruimte zijn. Lui of niet. Ook de komovaraan en twee aligators waren niet rijkelijk bedeeld. Die lagen echt heel depressief in een hoekje. Gelukkig was het daar niet al te groot en waren we er ook vrij snel doorheen. Het ligt aan mij, ik weet het. Ik kan ook zeer moeilijk gaan doen in dierentuinen.
Dan maar vroeg lunchen. Ik had ondertussen ook wel trek gekregen en Kenneth had niet veel honger maar wilde ook wel wat eten. Nou komt het altijd wel een keer voor tijdens een vakantie dat het niet helemaal goed gaat met Kenneth zijn bestellingen en ook nu was het weer met soep. Kenneth wilde een soepje en nam daarbij ook wat nacho’s. Je had zijn gezicht moeten zien toen het op tafel neergezet werd. Die soep was zeer rijkelijk gevuld en zeker genoeg voor 2 personen. Die schaal nacho’s kon je makkelijk met zijn 4-en delen. En hij had het helemaal voor zichzelf want ik had kip terriyaki en dat was meer dan voldoende. Hoef dus eigenlijk niet te vermelden dat hij het niet op kreeg.
Na de lunch was het even wachten tot we naar het theater mochten. Kenneth had kaartjes voor Cirque de Soleil Michael Jackson geregeld. We zaten perfect, 2e rij vooraan en konden alles goed zien. Wat een geweldige show. Een mengeling van acrobatiek en dans. Op heel veel verschillende nummers werd er opgetreden maar hoogtepunt vond ik toch wel de hologram van Michael zelf. Kreeg echt hoogstaand kippenvel. Je ziet hem daar gewoon staan, dansen, zingen. Dat is zo bijzonder. Ik heb hem toen ik 16 jaar was zien optreden in de Kuip en dan hem nu weer hier in Las Vegas, al is deze dan helaas niet levend.
Na de show hebben we even bij een bar een drankje gedaan en mensen gekeken en toen zijn we richting het restaurant gelopen. Ik had gezien dat Retro by Voltaggio ook bij Mandalay Bay was en dit is ook een gethematiseerd restaurant. Dit keer was het in de jaren 80. Ik moet eerlijk zeggen dat dit restaurant is tegengevallen. Ik vond de aankleding tegenvallen maar ook het eten was niet echt reuze. De keuze is niet reuze maar echt lekker vond ik het ook niet. Heel jammer want ik had hoge verwachtingen van dit restaurant. Ik had ook bij het reserveren vermeld dat Kenneth jarig was en dat we dat daar wilden vieren (gewoon omdat het kon hahahahaha).
Dat leverde hem wel een soort van taartje met een kaarsje op. Maar ook dat vonden we niet echt lekker van smaak.
Maar gauw richting het hotel, de 1e vrije training ging om 2030uur van start en die wilden we toch graag vanaf onze kamer gaan kijken. Bank voor het raam geschoven, lichten uit zodat we tijdens het foto’s maken geen tegenlicht in het raam zouden hebben.
Beneden is er nog een VIP party gaande met live muziek, precies onder ons raam dus ook daar kunnen we van meegenieten.
TV aangedaan op ESPN (Viaplay was ondanks VPN niet te streamen) en Olaf Mol via GPRadio op de achtergrond erbij. Startklaar waren we. We hebben ook de Red Bulls voorbij zien scheuren.
Wel 4 keer en toen ging er iets met een putdeksel mis bij Carlos Saintz waardoor er met een rode vlag werd gezwaaid en voordat we het wisten was deze 1e vrije training klaar………. Zucht.
